نویسنده: فرهاد باغشمال | مدیر مسوول
«این رویداد پایان نیافته و کماکان ادامه دارد». این جمله باید طلیعه هر تحلیلی از حضور مردمی در شب‌های اخیر جنگ باشد. مردم همچنان در خیابان‌ها جاری‌اند؛ بی‌دعوت، بی‌منت و بی‌چشمداشت.
شب‌های تبریز را بنگرید. خیابان‌های ولیعصر و ارم تا پاسی از نیمه‌شب نفس می‌کشند. شهروندان از والمان تا پرواز، از لاله و حجتی تا آبرسان و ولیعصر، بی‌آنکه فرمانی دریافت کرده باشند، خود را به میدان‌های اصلی می‌رسانند. در محله شنب غازان، مردم با چای و خرما از یکدیگر پذیرایی می‌کنند؛ بدون غرفه، بدون بنر و بدون لوگوهای گل‌درشت سازمانی. در خیابان‌های منتهی به مصلای تبریز، دختران جوان امروزی با پرچم‌های سه‌رنگ ایران، خودجوش صف می‌بندند و رجزهای انقلابی می‌خوانند. هیچ نهادی به آنان تکلیف نکرده و مسئول برنامه‌ای مشخص نیست. این دقیقاً همان جوهره شیرین و نابِ «رستاخیزِ» مردم‌است.
اما در کنار این روحیه سرشار از همبستگی، به نظر می‌رسد برخی مسئولان هنوز درنیافته‌اند که در این شب‌ها، آنان میهمان مردم‌اند، نه صاحب مجلس. متأسفانه شاهدیم که مسئولان محلی، شب هنگام بر فراز سکوها می‌ایستند و با لحنی آمیخته به منت، از مردم شریف تبریز تشکر می‌کنند. پرسش این است: مگر مردم برای دریافت تشکر شما آمده‌اند؟
دستگاه‌ها و اداراتی که در روزگار عادی، گشایش کار خلق را با «اگر» و «اما» انجام می‌دادند، اکنون میادین اصلی شهر را با خیمه، غرفه و سردرب‌های زمخت قرق کرده‌اند تا بگویند «ما هم هستیم!» اما حقیقت آن است که نیستند. اگر بودند، می‌دانستند صاحب واقعی مجلس کیست. لطفاً حضور مردم را برای خود فاکتور نکنید.
پیشنهاد روشن این است که سخنرانی‌های تکراری و کلیشه‌ای امروز، برای مردمی که سرشار از انرژی انقلابی‌اند، ملال‌آور است. اگر توانایی ترک تشریفات و پیوستن به سیل مردم را ندارید، دست‌کم از خودنمایی بپرهیزید. مردم در این شب‌ها به بنرها وغرفه‌های شما نظر ندارند؛ آنان به چشمانتان خیره می‌شوند تا ببینند در غمشان شریک‌اید یا تنها برای گرفتن عکس رپرتاژی آمده‌اید.
همین حالا در خیابان‌های تبریز، مردم بدون شما گرد آمده‌اند و هستند. بگذارید شیرینی این تجمعات، مردمی بماند. آن را به ورطه کلیشه‌های فستیوال‌سازی اداری سوق ندهید.
اگر راست می‌گویید که می‌خواهید حضور داشته باشید، میز خدمت ادارات مختلف را برپا کنید تا مردم مشکلاتشان را مستقیم با مسئولان در میان بگذارند. این‌گونه دست‌کم ژستِ حضورتان حفظ می‌شود. پای حرف مردم بنشینید؛ بی‌لوگو، بی‌بنر و بی‌سخنرانی تشریفاتی. این دقیقاً همان چیزی است که رهبر شهید انقلاب از شما می‌خواست: همراه مردم بودن، نه بالای سر مردم.