‏هرگونه محاسبه‌ی غلط و خطای مجدد پیامد هایی سنگین تر از گذشته برایتان خواهد داشت.

آل‌اسحاق افزود: حجم مبادلات تجاری ایران و عراق نیز در حال افزایش است و امسال، بدون در نظر گرفتن مبادلات مربوط به انرژی و نفت و گاز، حدود 15 درصد رشد داشته است. با توجه به ظرفیت‌های موجود، امکان افزایش حجم تجارت دو کشور تا حدود 20 میلیارد دلار نیز وجود دارد.

اقتصاد ایران از زمان اعمال کارزار فشار حداکثری دونالد ترامپ در سال 2018 (1397 خورشیدی) عملکرد ضعیفی داشته است، اما رشد آهسته و رکود، توصیف‌های بهتری نسبت به فروپاشی هستند.

قاطعانه‌ترین سند بر عمدی بودن این جنایت، فاصله زمانی ۴۵ دقیقه‌ای بین شلیک دو موشک است. در دکترین نظامی، موشک اول برای تخریب سازه و موشک دوم دقیقاً زمانی شلیک می‌شود که نیروهای امدادی، معلمان و والدین برای نجات مجروحان در محل تجمع کرده‌اند. این تاکتیک با هدف «بیشینه‌سازی تلفات غیرنظامی» و ایجاد شوک روانی مطلق طراحی شده است. ۴۵ دقیقه زمان، هرگونه فرضیه نقص فنی همزمان در دو پرتابه را از نظر آماری به صفر می‌رساند.

ایران برای دیده شدن به هنرمندانی نیاز دارد که بتوانند درباره‌اش سؤال کنند، نه فقط هنرمندانی که بتوانند از آن تعریف کنند. فرهنگ را نمی‌شود با نگاه سرهنگی مدیریت کرد؛ همان‌طور که نمی‌توان شعر را با آیین‌نامه سرود.

بر اساس ماده ۸ کنوانسیون، تقسیم بستر و زیربستر دریای خزر (که منابع عظیم نفت و گاز در آن قرار دارد) باید از طریق توافقات دو یا چندجانبه بین کشورهای مجاور و مقابل انجام شود.
 این بخش حساس‌ترین بخش اقتصادی برای ایران است. ایران پیش از این خواهان سهم ۲۰ درصدی (تقسیم مساوی به ۵ قسمت) بود، اما کشورهای شمالی پیش‌تر بستر را بر اساس خط منصف اصلاح‌شده بین خود تقسیم کرده‌اند که در آن سهم ایران در حدود ۱۳ درصد (یا کمتر) محدود می‌شود. 

این نوع توافقات چه از نوع دوجانبه پاکستان-عربستان و چه توافق سه‌جانبهِ بسط یافته، به معنی اتحادی تازه با قابلیت عملیاتی در برابر ایران در کوتاه مدت نیستند. البته این موضوع برای ایران دارای پیام‌های جدی است اما در بحث ایران، به‌نظر می‌رسد فعلا ترکیه و پاکستان بیشتر افزایش بازدارندگی سعودی (رهبری عربی، اعتبار اسلامی و البته برخوردار از منابع مالی گسترده) را مدنظر دارند و تا ورود به درگیری احتمالی. 

به رغم وجود اتفاقات ریز و درشت بسیار در یکصد و اندی سال اخیر در ایران ، بی‌شک می‌توان اذعان نمود که مهم‌ترین رویداد تاریخ سده اخیر ایران «انقلاب مشروطه» است. انقلابی که از قِبَل آن هر چند ناقص و ابتدایی اما حاکمیت قانون و هبوط پادشاه از صدر ظلّ‌الهی نقش بسته است.

اصل قصه این است که انسان ایرانی می‌خواست با دنیای تازه ارتباط برقرار کند و هم در نوع زیست و هم نظام حکم‌رانی از آنچه طی هزاران سال بر این سرزمین رفته بود فاصله بگیرد وبه جای گزارۀ "‌چه فرمان یزدان،چه فرمان شاه"، قانون را بنشاند؛ قانونی مصوب نمایندگان زمینی مردم.

شاید مهم‌ترین خطای برخی تحلیل‌ها این باشد که جهانِ پساغربی را با جهانِ ضدغربی اشتباه می‌گیرند. این دو، یکسان نیستند. بسیاری از کشورهایی که خواهان نظم متوازن‌تر هستند، نه در پی حذف غرب‌اند و نه خواهان رویارویی دائمی با آن. آنها بیشتر خواهان جهانی هستند که در آن، مراکز تصمیم‌گیری متنوع‌تر باشند و سهم بیشتری در تعیین قواعد بین‌المللی داشته باشند.

از این منظر، گرفتار شدن در مذاکرات فرسایشی و بی‌نتیجه، می‌تواند به همان اندازه خطرناک باشد که ورود به یک چرخه طولانی از انسداد تنگه. هر دو مسیر، اگر بدون محاسبه دنبال شوند، ممکن است به کاهش کارایی مهم‌ترین اهرم راهبردی ایران بینجامند.

هواداران موافق تقابل (و مخالف تعامل و سازش) بفرمایند در صورت وقوع جنگ، حدس می‌زنند ایران چه هزینه‌هایی را باید تحمل کند و در مقابل چه دستاوردی خواهد داشت؟ و اگر سازش کنیم، چه هزینه‌هایی متوجه ایران و ملت آن می‌شود و چه چیزهایی را از دست خواهیم داد؟