زوال تدریجی اندیشه در تئاتر، نهتنها شأن تاریخی این کهنهنر را مخدوش میسازد، بلکه رابطه اصیل میان صحنه و تماشاگر را از یک پیوند فکری و معنوی به یک دادوستد صرفاً مادی تنزل میدهد؛ دادوستدی که در آن خلاقیت هنری از چرخه تولید حذف شده و جای خود را به بازتولید کلیشههای مبتذل داده است.
...
سال ۱۴۰۳ که خبر تخریب ناگهانی غسالخانه عموزینالدین را شنیدم و به سراغ خرابه های این قبرستان تاریخی رفتم، اولین تجربه من از گرفتاری در گرداب مسئولیت پراکنی مدیران بود که بعد از خشم و حسرت و پیگیری فراوان، سر آخر، با «کی بود کی بود من نبودم» های معروف آقایان و سیاهی لشکرهاشان، مشخص نشد چه ارگانی ، با چه جرعت و جسارتی، دست به تخریب یک چنین میراث ملی زده است!
...
سینمای ایران دهههاست میان ساختار اداری متمرکز و جریان تجاری شتابزده در نوسان است؛ کشاکشی که بیش از هر چیز، جغرافیای فرهنگی کشور و اصالت بومی را به حاشیه رانده است. تبریز، شهری که با پیشینهای درخشان در تاریخ معاصر، آغازگر جریانهای نوین فرهنگی و رسانهای بوده، امروز سهمی از تولیدات بلند سینمایی کشور و جایگاهی متناسب با وزن تاریخی و سرمایه انسانی خود ندارد.
...