وضعیت فعلی یعنی گیجی و ناتوانی دولت در تصمیم گیری بنزین. نتیجه می شود نگرانی مردم و صف های طولانی مقابل پمپ بنزین ها؛ نتیجه می شود کاهش اعتماد عمومی به دولت / اتفاقا اگر کسی هم نگرانی نداشت با این صحبت خانم مهاجرانی، حتما نگران شده است.

شاید بتوان جنجال «توهم توطئه» را نه فقط اختلاف بر سر یک آهنگ بلکه اختلاف بر سر یک سؤال قدیمی دانست در توضیح وضعیت امروز ایران سهم «قدرت» بیشتر است یا سهم فرهنگ و رفتار جامعه؟

اقتصاد ایران از زمان اعمال کارزار فشار حداکثری دونالد ترامپ در سال 2018 (1397 خورشیدی) عملکرد ضعیفی داشته است، اما رشد آهسته و رکود، توصیف‌های بهتری نسبت به فروپاشی هستند.

قاطعانه‌ترین سند بر عمدی بودن این جنایت، فاصله زمانی ۴۵ دقیقه‌ای بین شلیک دو موشک است. در دکترین نظامی، موشک اول برای تخریب سازه و موشک دوم دقیقاً زمانی شلیک می‌شود که نیروهای امدادی، معلمان و والدین برای نجات مجروحان در محل تجمع کرده‌اند. این تاکتیک با هدف «بیشینه‌سازی تلفات غیرنظامی» و ایجاد شوک روانی مطلق طراحی شده است. ۴۵ دقیقه زمان، هرگونه فرضیه نقص فنی همزمان در دو پرتابه را از نظر آماری به صفر می‌رساند.

هوش مصنوعی بخشی گسترده از محیط حرفه‌ای وکالت شده است و پاسخ مناسب به این تحول، نه بایستی ترس از فن‌آوری باشد و نه استفاده بی‌ضابطه از آن. کانون‌های وکلا باید راهنما و پشتیبان باشند؛ وکلا باید امکان آموزش و استفاده آگاهانه از فن‌آوری را داشته باشند؛ دانشگاه‌ها و مراکز کارآموزی باید سواد هوش مصنوعی را وارد آموزش حقوقی کنند؛ و دولت باید زیرساخت حقوقی و امنیتی مناسب را فراهم سازد.

ایران برای دیده شدن به هنرمندانی نیاز دارد که بتوانند درباره‌اش سؤال کنند، نه فقط هنرمندانی که بتوانند از آن تعریف کنند. فرهنگ را نمی‌شود با نگاه سرهنگی مدیریت کرد؛ همان‌طور که نمی‌توان شعر را با آیین‌نامه سرود.

بر اساس ماده ۸ کنوانسیون، تقسیم بستر و زیربستر دریای خزر (که منابع عظیم نفت و گاز در آن قرار دارد) باید از طریق توافقات دو یا چندجانبه بین کشورهای مجاور و مقابل انجام شود.
 این بخش حساس‌ترین بخش اقتصادی برای ایران است. ایران پیش از این خواهان سهم ۲۰ درصدی (تقسیم مساوی به ۵ قسمت) بود، اما کشورهای شمالی پیش‌تر بستر را بر اساس خط منصف اصلاح‌شده بین خود تقسیم کرده‌اند که در آن سهم ایران در حدود ۱۳ درصد (یا کمتر) محدود می‌شود. 

تاریخ جنگ‌ها را معمولاً با شمار موشک‌ها، تانک‌ها و تلفات روایت می‌کنند اما تاریخ‌نگاران آینده، جنگ‌های قرن بیست‌ویکم را با معیار دیگری خواهند سنجید؛ اینکه کدام طرف توانست «روایت» خود را بر ذهن مخاطبان حاکم کند. امروز، جنگ بیش از آنکه نبرد سرزمین‌ها باشد، نبرد ادراک‌هاست. گلوله‌ها هنوز می‌کشند، اما روایت‌ها پیش از گلوله‌ها تسلیم می‌کنند.

نقش آفرينى ابر رسانه هاى نوين  و رسانه هاى ديجيتال رقابت و تلاش براى ماندن و نقش آفرينى ميان رسانه هاى سنتى و مكتوب با رسانه هاى جديد و ديجيتال مسأله اساسى است. اين مهم نياز به سياست گذارى و راهبرد جديد دارد با رويكرد كليشه اى نمى توان بدان نگريست.

به رغم وجود اتفاقات ریز و درشت بسیار در یکصد و اندی سال اخیر در ایران ، بی‌شک می‌توان اذعان نمود که مهم‌ترین رویداد تاریخ سده اخیر ایران «انقلاب مشروطه» است. انقلابی که از قِبَل آن هر چند ناقص و ابتدایی اما حاکمیت قانون و هبوط پادشاه از صدر ظلّ‌الهی نقش بسته است.

اصل قصه این است که انسان ایرانی می‌خواست با دنیای تازه ارتباط برقرار کند و هم در نوع زیست و هم نظام حکم‌رانی از آنچه طی هزاران سال بر این سرزمین رفته بود فاصله بگیرد وبه جای گزارۀ "‌چه فرمان یزدان،چه فرمان شاه"، قانون را بنشاند؛ قانونی مصوب نمایندگان زمینی مردم.

سنتی ترین و مذهبی ترین افراد هم در سفر اربعین به عراق، تحت تاثیر قرار می گیرند؛ چیزهای جدیدی می بینند با آدم ها و مناطق جدیدی روبه رو می شوند و در انگاره ها و پارادیم های ذهنی شان تجدیدنظر صورت می گیرد.