سران کشورها در نیویورک از «جنگ و صلح» سخن می‌گویند و در واشنگتن بر سر «تجارت، امنیت و رقابت راهبردی» چانه‌زنی می‌کنند. این دو صحنه، تصویر روشنی از ساختار پیچیدۀ سیاست در جهان امروز است.

مخاطب حق دارد بپرسد: اگر این سانسورها آزاردهنده بود، چرا همان روزها گفته نشد؟ چرا وقتی «خندوانه» روی آنتن بود؟ چرا زمانی که تریبون و مخاطب میلیونی در اختیار بود؟ چرا حالا که فاصله با آن دوران بیشتر شده، جزئیات بیشتری از پشت صحنه روایت می‌شود؟ این پرسش شاید بی‌رحمانه باشد، اما پرسش مخاطب است.

از یک جهت این تحریم ها اتفاق خوبی است و آن اینکه ، زندگی برخی مسوولان را نیز تحت تاثیر قرار می دهد.شاید به خاطر خودشان هم شده، برای رفع تحریم ها کاری کنند.

زوال تدریجی اندیشه در تئاتر، نه‌تنها شأن تاریخی این کهن‌هنر را مخدوش می‌سازد، بلکه رابطه اصیل میان صحنه و تماشاگر را از یک پیوند فکری و معنوی به یک دادوستد صرفاً مادی تنزل می‌دهد؛ دادوستدی که در آن خلاقیت هنری از چرخه تولید حذف شده و جای خود را به بازتولید کلیشه‌های مبتذل داده است.

منابع آمریکایی فاش کردند که سعودی ها از آمریکا خواسته اند تا در جنگ علیه رزمندگان یمنی به آن ها کمک کند و وارد میدان شود که کاخ سفید از پذیرش این موضوع خودداری کرده است. حتی سفر اخیر محمد بن سلمان به مصر نیز در راستای جلب حمایت مصری ها در نبرد با مقاومت اسلامی یمن انجام شده که ظاهرا مصر هم دست رد به سینه عربستان زده است. 

شفافیت لزوماً به معنای اعلام همه‌چیز در رسانه ها نیست. می‌توان سیستمی داشت که در برابر «دنیای بیرون» محرمانه باشد، اما در «داخل» دارای نظارت باشد و به جای تکیه بر یک نفر تراستی ایجاد یک «واحد عملیات ویژه» با دسترسی‌های خاص که هر عضو آن توسط عضو دیگر نظارت می‌شود (Cross-Check) را مد نظر قرار داد. 

شکل‌گیری مقایسه دائمی با دیگران است. شبکه‌های اجتماعی معمولا تصاویری گزینش‌شده از زندگی افراد ارائه می‌کنند. زندگی‌هایی که در آن ها موفقیت، زیبایی، ثروت و شادی بیشتر از شکست‌ها و مشکلات دیده می‌شود. الگوریتم‌ها نیز با برجسته‌کردن محتوای جذاب و هیجان‌برانگیز، می‌توانند این مقایسه را تشدید کنند. 

نباید انتظار داشت جامعه بدون اختلاف به اجماع برسد. مساله اصلی، ایجاد سازوکاری برای مدیریت اختلاف و نه حذف آن است. حکمرانی کارآمد الزاما حکمرانی بدون مناقشه نیست. حکمرانی‌ است که بتواند اختلاف منافع و دیدگاه‌ها را در چارچوب نهادهای معتبر، شفاف و قابل پیش‌بینی به تصمیم جمعی تبدیل کند.

اب‌آوری (Resilience) یعنی توانایی یک فرد، سازمان یا جامعه برای تحمل فشار و بحران، حفظ کارکردهای اصلی، سازگار شدن با شرایط جدید و بازگشت یا حتی قوی‌تر شدن پس از بحران.
مفهوم تاب آوری با مفهوم ایستادگی هم معنا و با مفهوم مقاومت قدری متفاوت است.

دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی می گوید در مسئله حجاب، با اقدامات انتظامی و سلبی درست نمی شود. در این موضوع به جای جرم‌انگاری، باید به سمت تخلف‌انگاری حرکت کنیم.

مسئله امروز، انتخاب میان مذاکره و مقاومت نیست. مقاومت، قدرت چانه‌زنی می‌سازد؛ مذاکره می‌تواند این قدرت را به امنیت، کاهش فشار اقتصادی و خروج از چرخه جنگ تبدیل کند. تفاهم اسلام‌آباد، اگر با ضمانت‌های روشن، اجرای متقابل و راستی‌آزمایی اصلاح شود، می‌تواند ابزار این تبدیل باشد. شکست کامل آن، خطر بازگشت به جنگ را افزایش می‌دهد؛ تعلیق طولانی نیز کشور را در وضعیت فرساینده نه جنگ، نه صلح نگه می‌دارد.

در یک مطالعه که تجربه های روزمره 64 نفر را طی 21 روز بررسی کرد، احساس گرسنگی بیشتر با افزایش خشم و تحریک پذیری و کاهش احساس لذت همراه بود. این ارتباط حتی پس از در نظر گرفتن عواملی مانند سن، جنسیت، شاخص توده بدنی و ویژگی های شخصیتی نیز باقی ماند.