نکته قابل‌تامل این است که برخی رسانه ها و دولتمردان غربی سعی دارند اعتراضات جاری در فرانسه را به کل منحرف کرده و تحریف کنند. مثلا امانوئل مکرون با اشاره به سواستفاده برخی معترضان از شرایط و غارت فروشگاه ها تاکید کرده آنهایی که شرایط کنونی را ایجاد کرده و ناامنی درست کرده‌اند مجازات خواهند شد!

اگر می توانیم و قدرت نظامی اش را داریم که ما نیز مقابله به مثل کنیم و سران سیاسی و نظامی آمریکا را مورد هدف قرار دهیم، اگر می توانیم مقابله به مثل و زیرساخت های آمریکا و تاسیسات هسته ای آن را منهدم کنیم، اگر می توانیم آمریکا را محاصره اقتصادی کنیم به طوری که ظرف چند ماه ارزش پول ملی آمریکا نصف شود و تورم شان به بالای صد در صد برسد و اگر می توانیم هر گاه که خواستیم در آسمان دشمن جولان بدهیم، چرا که دست روی دست بگذاریم و فرصت نفس کشیدن به دشمن متجاوز دهیم؟ 

سه سال پس از ۷ اکتبر، نتانیاهو دوباره پای صندوق رأی ایستاده است؛ این بار انتخاباتی که می‌تواند هم آینده سیاسی او و هم سرنوشت پرونده قضایی‌اش را تغییر دهد.

آنچه کارآمدی واقعی چنین توافقی را در بوته تردید قرار می‌دهد، ضعف بنیادین آن است: مفاد اعلام‌شده عمومی مشخص نمی‌کند که چه نیروهایی، تحت فرماندهی چه کسی و طبق چه جدول زمان‌بندی‌یی وارد نبرد خواهند شد

ایران می تواند با طیف کشورهایی که حاضر به تبعیت از محاصره هوایی آمریکا علیه کشورمان نیستند، پیوندهای خود را تقویت و حتی مشوق هایی را به آن ها در استفاده از ظرفیت های کشورمان تخصیص دهد. آنچه واضح است، کاخ سفید در پرونده ایران وارد فضایی شده که در آن آزادی عمل مطلق ندارد و هر اقدام خصمانه‌اش با تبعات منفی برای آمریکا و البته همدستانش در توطئه‌ورزی علیه کشورمان مواجه خواهد شد. 

رئیس‌جمهور در گفت‌وگو با فاکس‌نیوز گفت تهران همچنان خواهان توافق با آمریکا است و آمادگی دارد اورانیوم غنی‌شده ۶۰ درصدی را کنار بگذارد.

از یک جهت این تحریم ها اتفاق خوبی است و آن اینکه ، زندگی برخی مسوولان را نیز تحت تاثیر قرار می دهد.شاید به خاطر خودشان هم شده، برای رفع تحریم ها کاری کنند.

منابع آمریکایی فاش کردند که سعودی ها از آمریکا خواسته اند تا در جنگ علیه رزمندگان یمنی به آن ها کمک کند و وارد میدان شود که کاخ سفید از پذیرش این موضوع خودداری کرده است. حتی سفر اخیر محمد بن سلمان به مصر نیز در راستای جلب حمایت مصری ها در نبرد با مقاومت اسلامی یمن انجام شده که ظاهرا مصر هم دست رد به سینه عربستان زده است. 

مسئله امروز، انتخاب میان مذاکره و مقاومت نیست. مقاومت، قدرت چانه‌زنی می‌سازد؛ مذاکره می‌تواند این قدرت را به امنیت، کاهش فشار اقتصادی و خروج از چرخه جنگ تبدیل کند. تفاهم اسلام‌آباد، اگر با ضمانت‌های روشن، اجرای متقابل و راستی‌آزمایی اصلاح شود، می‌تواند ابزار این تبدیل باشد. شکست کامل آن، خطر بازگشت به جنگ را افزایش می‌دهد؛ تعلیق طولانی نیز کشور را در وضعیت فرساینده نه جنگ، نه صلح نگه می‌دارد.

اگر به جنگ‌های مدرنِ آمریکا بنگریم، درمی‌یابیم ایالات‌متحده در هیچ‌کدام از این جنگ‌ها پیروز نشده است. شاید شکست نخورده باشد، اما به اهدافی که جنگ‌ها برای تحققِ آن‌ها آغاز شدند نیز دست‌نیافته است.

یکی از چهار کشور اصلی صادرکننده LNG، قطر است و تنگه هرمز برای این کشور اهمیت بسیار زیادی دارد. بنابراین حتی اگر آمریکا بتواند مسئله نفت را حل کند، انتقال گاز، به‌علاوه مواد شیمیایی و آلومینیوم، همچنان با مشکلات خود مواجه خواهد بود.

مردم نباید نخستین قربانی تورم، بی‌ثباتی، ناکارآمدی و تصمیم‌های نادرست باشند. تولیدکننده نباید برای تولید کردن مجازات شود. سرمایه‌گذار نباید برای سرمایه‌گذاری مولد احساس ناامنی کند. کارگر نباید هر سال شاهد کوچک‌تر شدن قدرت خرید دستمزد خود باشد. جوان نباید میان تحصیل، مهارت و بیکاری سرگردان بماند. و خانوادۀ ایرانی نباید تمام توان خود را صرف سازگار شدن با مشکلات اقتصادی کند.