باید تعارفات را کنار بگذاریم؛ چرا که سینما جایِ خطابه نیست، جایِ جانِ کلام است. اگر متولیان نتوانند «مقاومت» را در قامتِ یک قصه‌ی انسانیِ باورپذیر و مدرن روایت کنند، آن را به موزه‌ای از شعارهای غبارگرفته بدل کرده‌اند. تاریخ با بنرهای رنگینِ افتتاحیه نوشته نمی‌شود، بلکه با نگاه‌های جسورانه و روایت‌های صادقانه‌ای ثبت می‌شود که تماشاگرِ عام را مجذوب کند.

دستورالعمل شرکت دانش آموزان در تجمعات شبانه چهارشنبه‌ها ذیل برنامه خارج از مدرسه قرار می گیرد و مستلزم رضایت نامۀ اولیا و نظارت نماینده مدرسه در ساعات پایانی شب است. ایا آقای وزیر به این موضوع اندیشیده؟!

ناشناس ماندن برای آستن نیز مسئله تازه‌ای نبود. مدت‌ها پیش از انتشار رمان «عقل و احساس» در سال ۱۸۰۳، او حق نشر رمانی با عنوان «سوزان» (که بعدها به «صومعه نورث‌انگر» تبدیل شد) را با استفاده از نام مستعار «اشتون دنیس» به ناشری به نام ریچارد کرازبی به مبلغ ۱۰ پوند فروخت. به دلایلی نامعلوم، کرازبی اقدام به انتشار آن نکرد؛ از این رو، نه آن رمان و نه نام مستعاری که آستن برگزیده بود، هرگز به چاپ نرسیدند.

پاییز امسال برای جامعه حسینی شهر بخشایش، رنگی دیگر داشت؛ گویی موسیقی اندوه‌بار باد با نواخته‌شدن کوس رحیل درآمیخته بود تا خبر کوچ یکی از گوهرهای گران‌بهای فرهنگ عاشورایی این دیار را به گوش همگان برساند. استاد حاج علی‌اکبر گوهریان، پیشکسوت جامعه حسینی و معین‌البکای تعزیه بخشایش، پس از بیش از نیم قرن تلاش خستگی‌ناپذیر، چشم از جهان فروبست...

عبدالعلی رزاقی با تیغ تیز طنز، سر بی‌مو، جیب خالی و وعده‌های توخالی رجال عصر خود را در «توفیق» نوازش کرد، تا ثابت کند اگر بنز و پلو سهم اغنیاست، شعر و لنگه‌کفش عیال مال فقراست!

نگرانی یک دانشجو درباره آینده رشته تحصیلی اش، پرسشی بزرگ‌تر را پیش روی آموزش عالی می‌گذارد: اگر ماشین بتواند بخشی از کار پزشک، مهندس، حقوقدان، معلم، مترجم، مشاور، حسابدار و روزنامه‌نگار را انجام دهد، دانشگاه باید انسان را برای انجام چه کاری آماده کند؟

بارگاه شمس تبریزی این فرصت را پیدا کرد که به استثنایی در تاریخ میراث فرهنگی ایران تبدیل شود؛ فرصتی که بسیاری از بناهای ساخته‌شده، چه پیش از انقلاب و چه پس از آن، هنوز به دست نیاورده‌اند.

هر از گاهی با یک نوع جدید از بلاگر یا سلبریتی مواجه می شویم که برای ما قابل درک نیست؛ شاید چون ما به شیوه ای قدیمی فکر می کنیم و انتظار داریم یک بلاگر یا سلبریتی به دلیل خاصی مشهور شده باشد: کار خاصی کرده باشد؛ یا هنر خاصی داشته باشد؛ یا زحمتی کشیده باشد؛ یا یک ویژگی داشته باشد که او را متمایز کند. اما معمولا این طرز تفکر به شکست می انجامد: هر گاه در پی یک بلاگر یا سلبریتی می رویم می بینیم که او «هیچ» نیست جز همان شهرت مجازی.

زن‌پوشی در تاریخ کمدی، چه در سینمای جهان و چه در سینمای ایران، سابقه‌ای طولانی دارد. تغییر ظاهر، جابه‌جایی هویت و قرار گرفتن شخصیت در موقعیتی خلاف عادت، بالقوه می‌تواند زمینه‌ساز طنز باشد اما وقتی به نتیجه می‌رسد که از دل یک ضرورت دراماتیک بیرون بیاید و در پیش‌برد قصه نقشی اساسی ایفا کند.

استاد در مرکز تصویر است، اما معنای عکس تنها به او محدود نمی‌شود؛ حلقه شاگردان نیز به همان اندازه اهمیت دارد. این جمع، تصویری از میل به آموختن است؛ از نسلی که هنوز برای شنیدن، فهمیدن و نشستن پای سخن یک معلم، وقت و حوصله دارد.

اکنون با گشایش بارگاه شمس، مرحله تازه‌ای برای این مجموعه آغاز شده است؛ مرحله‌ای که موفقیت آن نه فقط به ساخت بنا، بلکه به نحوه اداره، استمرار فعالیت‌های پژوهشی و فرهنگی، جذب گردشگر و تبدیل خوی به مقصدی پایدار برای علاقه‌مندان شمس، مولانا و ادبیات و عرفان ایرانی بستگی خواهد داشت.

در اصفهان، پیاده‌راه‌ها به هم متصل‌ بوده؛ از سی‌وسه‌پل تا نقش‌جهان، در یک شبکه‌ی پیوسته حرکت می‌کنید. در تبریز اما پیاده‌راه‌ها (تربیت، مقصودیه، ارک) مثلِ «جزایرِ جداافتاده» هستند و به جای ساختنِ یک پیاده‌راهِ عریضِ امپراتوری، نیاز به «اتصالِ معنادارِ» پیاده‌راه‌هایِ کوچک وجود دارد.