سران کشورها در نیویورک از «جنگ و صلح» سخن می‌گویند و در واشنگتن بر سر «تجارت، امنیت و رقابت راهبردی» چانه‌زنی می‌کنند. این دو صحنه، تصویر روشنی از ساختار پیچیدۀ سیاست در جهان امروز است.

مخاطب حق دارد بپرسد: اگر این سانسورها آزاردهنده بود، چرا همان روزها گفته نشد؟ چرا وقتی «خندوانه» روی آنتن بود؟ چرا زمانی که تریبون و مخاطب میلیونی در اختیار بود؟ چرا حالا که فاصله با آن دوران بیشتر شده، جزئیات بیشتری از پشت صحنه روایت می‌شود؟ این پرسش شاید بی‌رحمانه باشد، اما پرسش مخاطب است.

زوال تدریجی اندیشه در تئاتر، نه‌تنها شأن تاریخی این کهن‌هنر را مخدوش می‌سازد، بلکه رابطه اصیل میان صحنه و تماشاگر را از یک پیوند فکری و معنوی به یک دادوستد صرفاً مادی تنزل می‌دهد؛ دادوستدی که در آن خلاقیت هنری از چرخه تولید حذف شده و جای خود را به بازتولید کلیشه‌های مبتذل داده است.

دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی می گوید در مسئله حجاب، با اقدامات انتظامی و سلبی درست نمی شود. در این موضوع به جای جرم‌انگاری، باید به سمت تخلف‌انگاری حرکت کنیم.

«پیر پسر» جهانی را بنا می‌کند که در آن قدرت پیش از آنکه در دیالوگ توضیح داده شود، در فضا حضور دارد. خانه به تدریج از یک لوکیشن به یک ساختار قدرت تبدیل می‌شود.

سال ۱۴۰۳ که خبر تخریب ناگهانی غسالخانه عمو‌زین‌الدین را شنیدم و به سراغ خرابه های این قبرستان تاریخی رفتم، اولین تجربه من از گرفتاری در گرداب مسئولیت پراکنی مدیران بود که بعد از خشم و حسرت و پیگیری فراوان، سر آخر، با «کی بود کی بود من نبودم» های معروف آقایان و سیاهی لشکرهاشان، مشخص نشد چه ارگانی ، با چه جرعت و جسارتی، دست به تخریب یک چنین میراث ملی زده است!

سینمای ایران دهه‌هاست میان ساختار اداری متمرکز و جریان‌ تجاری شتاب‌زده در نوسان است؛ کشاکشی که بیش از هر چیز، جغرافیای فرهنگی کشور و اصالت‌ بومی را به حاشیه رانده است. تبریز، شهری که با پیشینه‌ای درخشان در تاریخ معاصر، آغازگر جریان‌های نوین فرهنگی و رسانه‌ای بوده، امروز سهمی از تولیدات بلند سینمایی کشور و جایگاهی متناسب با وزن تاریخی و سرمایه انسانی خود ندارد.

سینما رفتن فقط خرید یک بلیت و نشستن روی صندلی سالن نیست؛ برای مخاطب امروز، این تصمیم با مقایسه هزینه، کیفیت فیلم، محتوای اثر، امکان تماشای آن در خانه و حتی تناسبش با یک تفریح خانوادگی همراه شده است؛ مجموعه‌ای از عوامل که پیوند مخاطب تبریزی با سینما را با پرسش‌های تازه‌ای روبه‌رو کرده است.

الگوریتم تیک‌تاک ذهنتان را می‌خواند. کافی است یکی از ویدئوهای «بی‌حسی»‌ را لایک کنید تا صفحۀ «برای شما»یتان پر شود از افرادی که به این احساسِ خالی‌بودن اعتراف می‌کنند. دیدن آن‌ها حس تأیید به شما می‌دهد، اما درعین‌حال تله هم است.

40 سال گذشت از زمانی که کارگردان متفاوت ایرانی نخستین فیلم از سه گانه "کوکر" خود را ساخت و تحسین ها شد

اشاره - چند سال پیش هفته‌نامه آذرپیام نظرسنجی چهره تاثیر گذار تبریز را برگزار کرد و مرحوم استاد دکتر میین به عنوان چهره تأثیر گذار انتخاب شد و همزمان دوستان پای صحبت آن شاعر حکیم نشستند.

فیلم سینمایی "لباس شخصی"، نخستین تجربه بلند سینمایی "امیرعباس ربیعی"، درحالی این روزها روی پرده نقره ای سینماهای سراسر کشور درحال اکران است که علی رغم ضعف ها و ایرادات ساختاری و محتوایی قابل نقد، ناخواسته به خاص ترین اثر سینمایی عصر حاضر در قالب یک تریلر "سیاسی، جاسوسی" تبدیل شده است.