اخبار:
«پیر پسر» جهانی را بنا میکند که در آن قدرت پیش از آنکه در دیالوگ توضیح داده شود، در فضا حضور دارد. خانه به تدریج از یک لوکیشن به یک ساختار قدرت تبدیل میشود.
سینمای ایران دهههاست میان ساختار اداری متمرکز و جریان تجاری شتابزده در نوسان است؛ کشاکشی که بیش از هر چیز، جغرافیای فرهنگی کشور و اصالت بومی را به حاشیه رانده است. تبریز، شهری که با پیشینهای درخشان در تاریخ معاصر، آغازگر جریانهای نوین فرهنگی و رسانهای بوده، امروز سهمی از تولیدات بلند سینمایی کشور و جایگاهی متناسب با وزن تاریخی و سرمایه انسانی خود ندارد.
سینما رفتن فقط خرید یک بلیت و نشستن روی صندلی سالن نیست؛ برای مخاطب امروز، این تصمیم با مقایسه هزینه، کیفیت فیلم، محتوای اثر، امکان تماشای آن در خانه و حتی تناسبش با یک تفریح خانوادگی همراه شده است؛ مجموعهای از عوامل که پیوند مخاطب تبریزی با سینما را با پرسشهای تازهای روبهرو کرده است.