جوامع مانند سیستم‌های عصبی‌اند؛ اگر مدت طولانی در وضعیت هشدار بمانند، فرسوده می‌شوند و تکانه‌های هیجانی آنها رو به فزونی می‌رود. جامعه برای فرار از بار شدید اضطراب به کوتاه‌ترین راه‌ها چنگ می‌زند، به‌خصوص که اگر پیش‌تر راه‌های منطقی و مدنی را آزمایش کرده باشد.

به نظر می‌رسد اصطلاح «نمادین» که منابع آمریکایی به کار برده‌اند، اولاً به سطح بسیار پایین غنی‌سازی (زیر 3 درصد یا حدود یک درصد) اشاره دارد و ثانیاً تلاشی برای توجیه عقب‌نشینی دولت ترامپ از موضع قبلی خود درباره عدم پذیرش غنی‌سازی ایران است. به این معنا که این سطح از غنی‌سازی، ارتباطی با ساخت سلاح هسته‌ای ندارد و بیشتر جنبه‌ای نمادین یا آزمایشگاهی دارد.

حمله نظامی آمریکا به ایران، فراتر از یک ماجراجویی پرریسک، ورود به هزارتویی است که خروج از آن غیرممکن به نظر می‌رسد. تحلیل کارشناسان نشان می‌دهد که واشنگتن با این کار نه می‌تواند توان موشکی ایران را ریشه‌کن کند و نه تغییری در ساختار سیاسی تهران ایجاد خواهد کرد. در مقابل، آنچه قطعی به نظر می‌رسد، آسیب‌پذیری جدی وجهه و هژمونی آمریکاست.

آیا در پرونده ای که در قالب آن جرایمی نظیر تجاوز به صدها کودک بیگناه و یا قاچاق دختران و زنان و حتی آدمخواری مطرح است، هیچ فردی گناهکار نبوده که وی را دستگیر کنند؟ همین سوال خود حامل دو نکته مهم است. 

زبان مادرى نخستين پل ارتباطى كودک با دنياى بيرون مى باشد. زبان بخشى از هويت ماست. وقتى زبانى فراموش شود بخشى از حافظه جمعى ما، كه تاريخ و هويت هر فرد و جامعه را دربر مى گيرد دچار فراموشى مى‌شود.

هر نوع گشایش اجتماعی، اقتصادی یا به‌طور کلی هر پدیده اجتماعی عام، اگر مبتنی بر نگاهی اساسی و بنیادین نباشد، نمی‌تواند کمک مؤثری به جامعه خود کند. چنین گشایشی زمانی معنا پیدا می‌کند که بتواند خود را در هماهنگی مناسب و متناسب با منافع ملی تعریف کند؛ در غیر این صورت، اثرگذاری آن محدود و زودگذر خواهد بود.

در نظر داشته باشیم که آمریکا خوب می داند که نمی‌تواند برای مدت نامحدود وارد جنگ علیه ایران شود و استعداد نظامی آن در منطقه بیش از دو هفته دوام نمی آورد. این در حالی است که ایران خود را برای ماه ها و حتی سال ها نبرد آماده کرده است. 

شهری که زمانی «پست روشنایی» آن به عنوان یکی از اولین ایستگاه‌های مدیریت و توزیع برق مختص روشنایی در کشور شناخته می‌شد، امروزه در یک مقایسه ساده با دیگر شهرها، با مشخصه تاریکی شناخته می‌شود.

باران شامگاه ۲۶ بهمن در تبریز، از لطیف‌ترین و پربارش‌ترین نزولات چند سال اخیر بود؛ بارانی که می‌توانست برای این شهر خشک و نیمه‌خشک، نویدبخش فردایی بهتر باشد. اما شاید تعجیب کنید اگر بشنوید، در تبریز، باران نه فرصت، که تهدید است.

مدیرکل ارتباطات آذربایجان شرقی از توسعه خدمات اینترنت پرسرعت در روستاهای استان و اجرای پروژه فیبرنوری در شهرهای مختلف سخن می‌گوید. اعداد و ارقامی که ارائه می‌شود، چشمگیر است: پورت‌های فعال تلفن ثابت، سیم‌کارت‌های فعال، رتبه قابل قبول کشوری در فیبرنوری و دفاتر پیشخوان که دومین استان کشور از این نظر هستیم.

امروز، بازسازی انقلاب، نه با تکرار شعار، بلکه با بازآفرینی روایت ممکن است. روایتی صادق، چندلایه و اقناع‌کننده؛ روایتی که بتواند در میدان رقابت روایت‌ها بایستد. خود را عرضه و مخاطب را قانع نماید.  کم گذاشتن در این ساحت بسان کنار گذاشتن اسلحه است در میدان آن هم درست وقتی دشمن سنگین ترین پاتک هایش را اجرا می کند. مباد که به روزیی چنین مبادا دچار شویم...

دئیسم این اندیشه است که خدا جهان را ساخته و پرداخته ولی در امور جاری آن دخالت نمی کند و نظام عالم خودبخود تحرک و تکاپو دارد ( مانند معماری که خانه ای ساخته یا ساعت سازی که ساعتی پرداخته است ). مشاهده می کنیم که این نظام کاملا با اندیشه بازار آزاد و دست نامرئی آدام اسمیت همدست و همداستان است در واقع نظام بازار آزاد نیز، مانند جهانی که بر مبنای دئیسم قرار دارد ، بی دخالت خدای دولت کار می کند و پویش خاص خویش را دارد .