از این رو ترامپ برای منطقه‌ی خاورمیانه به موجودی بسیار خطرناک تبدیل شده است. با راهی که او در پیش گرفته است، خاورمیانه در معرض هرج و مرجی ویرانگر قرار گرفته و چه بسا هست و نیست منطقه و جهان در آتش آن بسوزد. 

ترامپ در واقع همه‌چیز را فدای هیچ می‌کند. ظاهراً نه در داخل آمریکا و نه در خارج آن، نیرویی برای متوقف کردن او نیز وجود ندارد. 

قانون اساسی در مسایل نظامی راه تصمیم‌گیری را برای شورای موقت رهبری نبسته اما از منظر حقوقی رعایت سازوکار تصویب در مجمع تشخیص لازم است

تردید مزمن از خود بحران فرساینده‌تر است. اگر فرد بداند مشکل تا چه زمانی ادامه دارد، می‌تواند سازگار شود. اما ابهام دائمی، ذهن را در تعلیق نگه می‌دارد. این تعلیق همان بستر اضطراب جمعی است

جوامع مانند سیستم‌های عصبی‌اند؛ اگر مدت طولانی در وضعیت هشدار بمانند، فرسوده می‌شوند و تکانه‌های هیجانی آنها رو به فزونی می‌رود. جامعه برای فرار از بار شدید اضطراب به کوتاه‌ترین راه‌ها چنگ می‌زند، به‌خصوص که اگر پیش‌تر راه‌های منطقی و مدنی را آزمایش کرده باشد.

به نظر می‌رسد اصطلاح «نمادین» که منابع آمریکایی به کار برده‌اند، اولاً به سطح بسیار پایین غنی‌سازی (زیر 3 درصد یا حدود یک درصد) اشاره دارد و ثانیاً تلاشی برای توجیه عقب‌نشینی دولت ترامپ از موضع قبلی خود درباره عدم پذیرش غنی‌سازی ایران است. به این معنا که این سطح از غنی‌سازی، ارتباطی با ساخت سلاح هسته‌ای ندارد و بیشتر جنبه‌ای نمادین یا آزمایشگاهی دارد.

حمله نظامی آمریکا به ایران، فراتر از یک ماجراجویی پرریسک، ورود به هزارتویی است که خروج از آن غیرممکن به نظر می‌رسد. تحلیل کارشناسان نشان می‌دهد که واشنگتن با این کار نه می‌تواند توان موشکی ایران را ریشه‌کن کند و نه تغییری در ساختار سیاسی تهران ایجاد خواهد کرد. در مقابل، آنچه قطعی به نظر می‌رسد، آسیب‌پذیری جدی وجهه و هژمونی آمریکاست.

آیا در پرونده ای که در قالب آن جرایمی نظیر تجاوز به صدها کودک بیگناه و یا قاچاق دختران و زنان و حتی آدمخواری مطرح است، هیچ فردی گناهکار نبوده که وی را دستگیر کنند؟ همین سوال خود حامل دو نکته مهم است. 

زبان مادرى نخستين پل ارتباطى كودک با دنياى بيرون مى باشد. زبان بخشى از هويت ماست. وقتى زبانى فراموش شود بخشى از حافظه جمعى ما، كه تاريخ و هويت هر فرد و جامعه را دربر مى گيرد دچار فراموشى مى‌شود.

هر نوع گشایش اجتماعی، اقتصادی یا به‌طور کلی هر پدیده اجتماعی عام، اگر مبتنی بر نگاهی اساسی و بنیادین نباشد، نمی‌تواند کمک مؤثری به جامعه خود کند. چنین گشایشی زمانی معنا پیدا می‌کند که بتواند خود را در هماهنگی مناسب و متناسب با منافع ملی تعریف کند؛ در غیر این صورت، اثرگذاری آن محدود و زودگذر خواهد بود.

در نظر داشته باشیم که آمریکا خوب می داند که نمی‌تواند برای مدت نامحدود وارد جنگ علیه ایران شود و استعداد نظامی آن در منطقه بیش از دو هفته دوام نمی آورد. این در حالی است که ایران خود را برای ماه ها و حتی سال ها نبرد آماده کرده است. 

شهری که زمانی «پست روشنایی» آن به عنوان یکی از اولین ایستگاه‌های مدیریت و توزیع برق مختص روشنایی در کشور شناخته می‌شد، امروزه در یک مقایسه ساده با دیگر شهرها، با مشخصه تاریکی شناخته می‌شود.

باران شامگاه ۲۶ بهمن در تبریز، از لطیف‌ترین و پربارش‌ترین نزولات چند سال اخیر بود؛ بارانی که می‌توانست برای این شهر خشک و نیمه‌خشک، نویدبخش فردایی بهتر باشد. اما شاید تعجیب کنید اگر بشنوید، در تبریز، باران نه فرصت، که تهدید است.