هوش مصنوعی بخشی گسترده از محیط حرفه‌ای وکالت شده است و پاسخ مناسب به این تحول، نه بایستی ترس از فن‌آوری باشد و نه استفاده بی‌ضابطه از آن. کانون‌های وکلا باید راهنما و پشتیبان باشند؛ وکلا باید امکان آموزش و استفاده آگاهانه از فن‌آوری را داشته باشند؛ دانشگاه‌ها و مراکز کارآموزی باید سواد هوش مصنوعی را وارد آموزش حقوقی کنند؛ و دولت باید زیرساخت حقوقی و امنیتی مناسب را فراهم سازد.

ایران برای دیده شدن به هنرمندانی نیاز دارد که بتوانند درباره‌اش سؤال کنند، نه فقط هنرمندانی که بتوانند از آن تعریف کنند. فرهنگ را نمی‌شود با نگاه سرهنگی مدیریت کرد؛ همان‌طور که نمی‌توان شعر را با آیین‌نامه سرود.

بر اساس ماده ۸ کنوانسیون، تقسیم بستر و زیربستر دریای خزر (که منابع عظیم نفت و گاز در آن قرار دارد) باید از طریق توافقات دو یا چندجانبه بین کشورهای مجاور و مقابل انجام شود.
 این بخش حساس‌ترین بخش اقتصادی برای ایران است. ایران پیش از این خواهان سهم ۲۰ درصدی (تقسیم مساوی به ۵ قسمت) بود، اما کشورهای شمالی پیش‌تر بستر را بر اساس خط منصف اصلاح‌شده بین خود تقسیم کرده‌اند که در آن سهم ایران در حدود ۱۳ درصد (یا کمتر) محدود می‌شود. 

تاریخ جنگ‌ها را معمولاً با شمار موشک‌ها، تانک‌ها و تلفات روایت می‌کنند اما تاریخ‌نگاران آینده، جنگ‌های قرن بیست‌ویکم را با معیار دیگری خواهند سنجید؛ اینکه کدام طرف توانست «روایت» خود را بر ذهن مخاطبان حاکم کند. امروز، جنگ بیش از آنکه نبرد سرزمین‌ها باشد، نبرد ادراک‌هاست. گلوله‌ها هنوز می‌کشند، اما روایت‌ها پیش از گلوله‌ها تسلیم می‌کنند.

این نوع توافقات چه از نوع دوجانبه پاکستان-عربستان و چه توافق سه‌جانبهِ بسط یافته، به معنی اتحادی تازه با قابلیت عملیاتی در برابر ایران در کوتاه مدت نیستند. البته این موضوع برای ایران دارای پیام‌های جدی است اما در بحث ایران، به‌نظر می‌رسد فعلا ترکیه و پاکستان بیشتر افزایش بازدارندگی سعودی (رهبری عربی، اعتبار اسلامی و البته برخوردار از منابع مالی گسترده) را مدنظر دارند و تا ورود به درگیری احتمالی. 

به رغم وجود اتفاقات ریز و درشت بسیار در یکصد و اندی سال اخیر در ایران ، بی‌شک می‌توان اذعان نمود که مهم‌ترین رویداد تاریخ سده اخیر ایران «انقلاب مشروطه» است. انقلابی که از قِبَل آن هر چند ناقص و ابتدایی اما حاکمیت قانون و هبوط پادشاه از صدر ظلّ‌الهی نقش بسته است.

اصل قصه این است که انسان ایرانی می‌خواست با دنیای تازه ارتباط برقرار کند و هم در نوع زیست و هم نظام حکم‌رانی از آنچه طی هزاران سال بر این سرزمین رفته بود فاصله بگیرد وبه جای گزارۀ "‌چه فرمان یزدان،چه فرمان شاه"، قانون را بنشاند؛ قانونی مصوب نمایندگان زمینی مردم.

سنتی ترین و مذهبی ترین افراد هم در سفر اربعین به عراق، تحت تاثیر قرار می گیرند؛ چیزهای جدیدی می بینند با آدم ها و مناطق جدیدی روبه رو می شوند و در انگاره ها و پارادیم های ذهنی شان تجدیدنظر صورت می گیرد.

شاید مهم‌ترین خطای برخی تحلیل‌ها این باشد که جهانِ پساغربی را با جهانِ ضدغربی اشتباه می‌گیرند. این دو، یکسان نیستند. بسیاری از کشورهایی که خواهان نظم متوازن‌تر هستند، نه در پی حذف غرب‌اند و نه خواهان رویارویی دائمی با آن. آنها بیشتر خواهان جهانی هستند که در آن، مراکز تصمیم‌گیری متنوع‌تر باشند و سهم بیشتری در تعیین قواعد بین‌المللی داشته باشند.

 ابرمرد هنرمندی که با زیرکی و مهارت توانست مچ سیاست را بخواباند. آسان نیست که اکبر عبدی، هم محبوب اصحاب تجمع میدان انقلاب تهران باشد و هم محبوب دل اهل کافه.

از این منظر، گرفتار شدن در مذاکرات فرسایشی و بی‌نتیجه، می‌تواند به همان اندازه خطرناک باشد که ورود به یک چرخه طولانی از انسداد تنگه. هر دو مسیر، اگر بدون محاسبه دنبال شوند، ممکن است به کاهش کارایی مهم‌ترین اهرم راهبردی ایران بینجامند.

هواداران موافق تقابل (و مخالف تعامل و سازش) بفرمایند در صورت وقوع جنگ، حدس می‌زنند ایران چه هزینه‌هایی را باید تحمل کند و در مقابل چه دستاوردی خواهد داشت؟ و اگر سازش کنیم، چه هزینه‌هایی متوجه ایران و ملت آن می‌شود و چه چیزهایی را از دست خواهیم داد؟