برجسته شدن نام قالیباف را می‌توان در مرز میان واقعیت و روایت فهم کرد؛ مرزی که در آن، نام‌ها صرفاً و لزوماً به افراد اشاره نمی‌کنند، بلکه به امکانات، سناریوها و حتی احتمالاتی اشاره دارند که در حال آزموده شدن هستند.

متاسفانه تا نبرد رمضان امسال هر بار که ایران سعی کرده کنترل نظامی این شاهراه را در دست بگیرد با واکنش نظامی آمریکا و انگلیس و هم پیمانانشان روبرو شده و عقب نشینی کرده.  حتی در زمان جنگ ایران و عراق (۱۹۸۶) نتوانست بطور محدود برای جلوگیری از صادرات نفت عراق و هم‌پیمانش کویت اقدام کند.  امسال انشاءالله سال سرنوشت ساز است و سرانجام حاکمیت ایران که سالها پیش از دستش دادیم به یمن وجود مقدس جمهوری اسلامی به ایران باز می‌گردد.

توازن قدرت در منطقۀ خاورمیانه دیگر بر اساس پیمان‌های قدیمی استوار نیست، بلکه در میدان نبرد و راهروهای دیپلماتیک مسقط و پکن در حال بازنویسی است. واقعیت روشن این است که این جنگ فراتر از یک تقابل نظامی ساده بوده و بازتعریف‌کنندۀ نظم نوین جهانی در قلب تپندۀ انرژی جهان خواهد بود. 

اکنون، در آستانه قرن جدید، ایران بیش از هر زمان دیگر نیازمند بازنگری در مسیر خود است. نه بازگشت به گذشته و نه غرق شدن در تقلید از دیگران، راه‌حل مشکلات امروز نیست. کشور برای عبور از تکرار تاریخی، به تصمیم‌های شجاعانه، اصلاحات ساختاری، و گفت‌وگوی واقعی میان مردم و حاکمیت نیاز دارد.

آساره کیانی، روزنامه‌نگار نوشت: آن‌ها ما را نشناخته‌اند؛ چنان از دل تاریخ بیرون می‌زنیم و با زور همه جهان‌پهلوانان و شیرزنان، گلوی اجنبی را می‌فشاریم و خرخره‌هایشان را می‌جَویم که نفس جهان به شماره بیافتد...

چهار روز مانده به پایان سال، دست‌فروشان مثل هر سال در خیابان 15 خرداد نشسته‌اند، سروصدای بازاری‌ها با صدای جمعیتی که در حال خرید و تماشا هستند، در هم پیچیده؛ آنها بساط‌شان را پهن کرده و همه‌ چیز می‌فروشند؛ از لباس و کفش تا عتیقه‌جات و گردنبندهای بدلی. در میانه مسیر، نزدیک «بازار دلگشا» جمعیت درهم‌تنیده، پا کند می‌کنند، همه سرها به سمت راست چرخیده؛ جایی که موشک‌های جنگ یک ساختمان اداری، یک مسجد، ساختمان قدیمی رادیو و بخشی از کاخ گلستان را تخریب کرده است.

45 سال قبل وقتی موشک بر سر مردم دزفول می‌بارید و خواستار مقابله به مثل بودند موشکی نبود تا پاسخ دهیم و حالا آن حسرت در داخل به حیرت جهان از این توان بدل شده...

اصلاح‌طلبان با گسست ایدئولوژیک و نسلی نیز روبه‌رو هستند. چهره‌های قدیمی جریان اصلاح‌طلب، هنوز ساختار تصمیم‌گیری را در اختیار دارند، در حالی که نسل جوان‌تر اصلاح‌طلبان یا به کنشگری اجتماعی روی آورده‌اند یا از نظام انتخاباتی و حزبی فاصله گرفته‌اند. این دوگانگی مانع از بازتولید گفتمان تازه و ارتباط با جامعه شده است. از سوی دیگر، اصلاح‌طلبی امروز از بحران مشروعیت در سطح نخبگان نیز رنج می‌برد.

از این رو ترامپ برای منطقه‌ی خاورمیانه به موجودی بسیار خطرناک تبدیل شده است. با راهی که او در پیش گرفته است، خاورمیانه در معرض هرج و مرجی ویرانگر قرار گرفته و چه بسا هست و نیست منطقه و جهان در آتش آن بسوزد. 

ترامپ در واقع همه‌چیز را فدای هیچ می‌کند. ظاهراً نه در داخل آمریکا و نه در خارج آن، نیرویی برای متوقف کردن او نیز وجود ندارد. 

قانون اساسی در مسایل نظامی راه تصمیم‌گیری را برای شورای موقت رهبری نبسته اما از منظر حقوقی رعایت سازوکار تصویب در مجمع تشخیص لازم است

تردید مزمن از خود بحران فرساینده‌تر است. اگر فرد بداند مشکل تا چه زمانی ادامه دارد، می‌تواند سازگار شود. اما ابهام دائمی، ذهن را در تعلیق نگه می‌دارد. این تعلیق همان بستر اضطراب جمعی است

جوامع مانند سیستم‌های عصبی‌اند؛ اگر مدت طولانی در وضعیت هشدار بمانند، فرسوده می‌شوند و تکانه‌های هیجانی آنها رو به فزونی می‌رود. جامعه برای فرار از بار شدید اضطراب به کوتاه‌ترین راه‌ها چنگ می‌زند، به‌خصوص که اگر پیش‌تر راه‌های منطقی و مدنی را آزمایش کرده باشد.