جامعه ایران به‌شدت نسبت به مفهوم «مذاکره» بدبین است. البته جامعه‌ای که حافظه تاریخی و بلوغ سیاسی دارد، حق هم همین است که تجربیات گذشته خود را فراموش نکند. تجربیات تاریخی ایرانیان در باب «مذاکره» باعبرای ث شده‌است که برخی مفاهیم با بار منفی، در ذات مذاکره معنا پیدا کند.

آگاهی‌بخشی دقیق و صادقانه، نه انتخاب، بلکه ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است و انتظار می‌رود در اسرع وقت و بدون هیچ‌گونه تأخیر و فوت وقتی محقق گردد. این مطالبه، نه یک توصیه صرف، بلکه یک الزام حرفه‌ای، اخلاقی و ملی است. مسئولانی که در این مقطع حساس، شجاعت بیان حقیقت را داشته باشند.

حال ورق دنیا در پی جنگ رمضان برگشته است. ایران هم کنترل تنگه هرمز را در اختیار دارد و هم متحدان کشورمان تنگه باب المندب را کنترل می کنند. صادرات انرژی رژیم های عربی صرفا با مجوز ایران اتفاق می افتد و بسیاری از اقتصادها به دلیل مشکلات در تنگه هرمز با چالش رو به رو شده اند. تنها در یک مورد مدیر شرکت توتال گفته با وضعیت فعلی ترجیح می دهیم به ایران عوارض دهیم تا تبعات آن را پذیرا باشیم!

بگذارید شیرینی این تجمعات، مردمی بماند. آن را به ورطه کلیشه‌های فستیوال‌سازی اداری سوق ندهید. اگر راست می‌گویید که می‌خواهید حضور داشته باشید، میز خدمت ادارات مختلف را برپا کنید تا مردم مشکلاتشان را مستقیم با مسئولان در میان بگذارند. این‌گونه دست‌کم ژستِ حضورتان حفظ می‌شود. پای حرف مردم بنشینید؛ بی‌لوگو، بی‌بنر و بی‌سخنرانی تشریفاتی. این دقیقاً همان چیزی است که رهبر شهید انقلاب از شما می‌خواست: همراه مردم بودن، نه بالای سر مردم.

در اولین روز ارتش جمهوری اسلامی ایران و در نخستین سال در غیاب آیت‌الله خامنه‌ای به این موضوع پرداخته‌ایم که مناسبت این نام‌گذاری چیست؟

عجیب نیست اگر برای مردم گرفتار در معیشت و بیم‌ناک از سر گیری جنگ، موسوی تبریزی با روحانیون دیگر تفاوتی نداشته باشد یا درگذشت مردی در آستانۀ 80 سالگی را در مرتبه کم اهمیت تر از هزاران قربانی جنگ 40 روزه بدانند. زندگی او اما بازتابی از تاریخ معاصر است؛ داستان دادستانی که سیاست مداری اصلاح طلب شد و در قالب تشکیلاتی موازی جامعه مدرسین و حوزه علمیه قم هم کار حوزوی کرد هم موضع سیاسی اصلاح طلبانه گرفت....

آتش بس می تواند نه تهدید، که فرصت باشد. همچنان که اعتماد ما به تصمیم و مدیریت نظام در روند مذاکره، عامل تعمیق فرصت خواهد بود، بی اعتمادی طرف ایرانیِ مذاکره به دشمن و نگریستن به این ۲هفته به عنوان آمادگی فزون‌تر، سبب ظهور فرصت های بیشتر برای کشور می گردد.

تفکیک کذایی شهروند نظامی و غیرنظامی در تجاوز آمریکا و اسراییل به ایران به نقطه تلخ و مشمئزکننده‌ای رسیده است. چند نکته در این زمینه قابل بیان است:

بحران تنگه هرمز همچنان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل اثرگذار بر بازار جهانی انرژی در سال ۲۰۲۶ باقی مانده و هرگونه تحول امنیتی یا سیاسی در این منطقه می‌تواند موج جدیدی از نوسانات را در بازارهای جهانی ایجاد کند. در صورت تداوم این روند، بازار انرژی در ماه‌های پیش‌رو بیش از هر زمان دیگری به میدان رقابت میان واقعیت‌های ژئوپلیتیکی و سیگنال‌های رسانه‌ای تبدیل خواهد شد؛ جایی که دیپلماسی رسانه‌ای اگرچه می‌تواند نوسان‌ساز باشد، اما در نهایت این واقعیت‌های سخت بازار انرژی است که مسیر اقتصاد جهانی را تعیین خواهد کرد.

واقعیت این است که بخش قابل توجهی از محاسبات ترامپ و متحدانش در مورد ایران غلط از کار درآمده است. موضوعی که خود یکی از مهمترین دلایل ناکامی کنونی ترامپیست ها در رابطه با کشورمان است. 

فردای روزی که از این جنگ با همۀ صدمات و خسارات آن بیرون آییم، ایرانیان و جهانیان به تماشای ایرانی تازه خواهند نشست که نشان داده می توان تن نداد و راهی دیگر پیمود...

پروژه‌ای که با شعارهای مختلف عرضه می‌شود در عمل چیزی جز بازی با سرنوشت یک ملت نیست؛ بازی‌یی که سود آن تنها نصیب کسانی می‌شود که از دور نظاره‌گرند و هزینه‌هایش را مردم این سرزمین باید بپردازند