مدیرکل ارتباطات آذربایجان شرقی از توسعه خدمات اینترنت پرسرعت در روستاهای استان و اجرای پروژه فیبرنوری در شهرهای مختلف سخن میگوید. اعداد و ارقامی که ارائه میشود، چشمگیر است: پورتهای فعال تلفن ثابت، سیمکارتهای فعال، رتبه قابل قبول کشوری در فیبرنوری و دفاتر پیشخوان که دومین استان کشور از این نظر هستیم.
امروز، بازسازی انقلاب، نه با تکرار شعار، بلکه با بازآفرینی روایت ممکن است. روایتی صادق، چندلایه و اقناعکننده؛ روایتی که بتواند در میدان رقابت روایتها بایستد. خود را عرضه و مخاطب را قانع نماید. کم گذاشتن در این ساحت بسان کنار گذاشتن اسلحه است در میدان آن هم درست وقتی دشمن سنگین ترین پاتک هایش را اجرا می کند. مباد که به روزیی چنین مبادا دچار شویم...
دئیسم این اندیشه است که خدا جهان را ساخته و پرداخته ولی در امور جاری آن دخالت نمی کند و نظام عالم خودبخود تحرک و تکاپو دارد ( مانند معماری که خانه ای ساخته یا ساعت سازی که ساعتی پرداخته است ). مشاهده می کنیم که این نظام کاملا با اندیشه بازار آزاد و دست نامرئی آدام اسمیت همدست و همداستان است در واقع نظام بازار آزاد نیز، مانند جهانی که بر مبنای دئیسم قرار دارد ، بی دخالت خدای دولت کار می کند و پویش خاص خویش را دارد .
فیلم «کوچ» با روایت بخش کمترشناختهشدهای از کودکی شهید سلیمانی و استفاده از نابازیگران، اثری متفاوت در گونه پرترهسازی است؛ هرچند در توسعه از نسخه کوتاه به بلند، با چالشهایی روبهروست.
حتی افغانستان طالبان هم شبکه های تلویزیونی خصوصی دارد اما ایران ندارد. سخن پزشکیان درباره صداوسیما، صحیح است. اینکه پزشکیان بعد از یک سال ریاست جمهوری به این نتیجه رسیده که "شبکه خبر مهم نیست و ما کار خودمان را می کنیم" اتفاق خوبی است.
من به عنوان کسی که به فهم دینی از عالم اعتقاد دارم میبینم دین اتفاقاً جواب متفاوتی میده. در روایتهای ما، ترس چیز پَستی نیست. میگن ترسِ درست، از فهم میاد؛ و ترسی که از فهم بیاد، «آسمانیه»، نه ضعف!
طرف ایرانی به دنیا پیامی مخابره کرد که زیر فشار و تهدید و لشکرکشی و جنگ روانی و رسانهای پای میز مذاکره نمی آید و از موضعی اصولی به دنبال حصول توافق است و اینگونه نیست که مرعوب عرض اندام نظامی آمریکا شده و از موضع ضعف و ناچاری تن به مذاکره دهد
نگارنده: روح الله رشیدی گویا تعداد کسانی که چنین قابلیتی داشته باشند، چندان زیاد نیست. افرادی این روزها با احساس مسئولیت، تلاش میکنند چنین نقشی داشته باشند. همه لزوماً موفق نمیشوند. چرا که الزامات...
آغاز عصر خرد را میتوان نقطهای دانست که تمدن غرب تصمیم گرفت سرنوشت خویش را، دستکم در سطح اندیشه، به دستان خود بسپارد. تصمیمی پرامید، پرخطر و برگشتناپذیر؛ تصمیمی که هنوز هم جهان مدرن در حال پرداخت بهای آن و بهرهبردن از ثمراتش است.
کسی که ابرقدرتهای دنیا برای کشتنش جایزه گذاشته بودند، مردی عاشق پیشه بود که دل جوانی داشت و منشی پخته و با طمانینه. که «از جوانی هم پخته بود.» روزی که هنوز بیست سال هم نداشته و آمده بوده خواستگاری فریده و پدر فریده راغب به این ازدواج بوده و مادر پرسیده بود: «زیادی جوان نیست موری جان؟» و مرتضای مطهری جواب داده بود: «نه باهاش حرف زدم. عقلش پیره.» و مرتضی خبر وصلت دخترش با پسر آیتالله آملی را در نوفل لوشاتو به امام داده و خوشحالی امام را دیده بود که عالم زادهای با عالم زادهای ازدواج کرده.
دهه ۱۳۷۰ مانند هزاران دانشجوی هموطنم، ساکن کوی دانشگاه تهران در محله «امیرآباد» تهران بودم؛ مجموعهای خوابگاهی با تلخ و شیرینیهای فراوان زندگی دانشجویی که بی شک یکی از ویژگی های برجسته اش، وجود ساختمان دانشجویان خارجی آن بود.
در حافظه تاریخی ایران، تبریز بیش از هر شهر دیگری با واژه «اولین» گره خورده است. از نخستین چاپخانه و مدرسه نو گرفته تا نخستین شهرداری و خیابان سنگفرششده، این شهر همواره در نقش پیشگام تجدد ظاهر شده است، اما همین «پیشگامی» در گذر زمان به نوعی وسوسه تبدیل شده است: وسوسه تکرار افتخار، نه تجربه دوباره آن.
