فیلم «کوچ» با روایت بخش کمترشناخته‌شده‌ای از کودکی شهید سلیمانی و استفاده از نابازیگران، اثری متفاوت در گونه پرتره‌سازی است؛ هرچند در توسعه از نسخه کوتاه به بلند، با چالش‌هایی روبه‌روست.

حتی افغانستان طالبان هم شبکه های تلویزیونی خصوصی دارد اما ایران ندارد. سخن پزشکیان درباره صداوسیما، صحیح است. اینکه پزشکیان بعد از یک سال ریاست جمهوری به این نتیجه رسیده که "شبکه خبر مهم نیست و ما کار خودمان را می کنیم" اتفاق خوبی است.

من به عنوان کسی که به فهم دینی از عالم اعتقاد دارم می‌بینم دین اتفاقاً جواب متفاوتی می‌ده. در روایت‌های ما، ترس چیز پَستی نیست. می‌گن ترسِ درست، از فهم میاد؛ و ترسی که از فهم بیاد، «آسمانیه»، نه ضعف!

طرف ایرانی به دنیا پیامی مخابره کرد که زیر فشار و تهدید و لشکرکشی و جنگ روانی و رسانه‌ای پای میز مذاکره نمی آید و از موضعی اصولی به دنبال حصول توافق است و اینگونه نیست که مرعوب عرض اندام نظامی آمریکا شده و از موضع ضعف و ناچاری تن به مذاکره دهد  

نگارنده: روح‌ الله رشیدی  گویا تعداد کسانی که چنین قابلیتی داشته باشند، چندان زیاد نیست.  افرادی این روزها با احساس مسئولیت، تلاش می‌کنند چنین نقشی داشته باشند. همه لزوماً موفق نمی‌شوند. چرا که الزامات...

آغاز عصر خرد را می‌توان نقطه‌ای دانست که تمدن غرب تصمیم گرفت سرنوشت خویش را، دست‌کم در سطح اندیشه، به دستان خود بسپارد. تصمیمی پرامید، پرخطر و برگشت‌ناپذیر؛ تصمیمی که هنوز هم جهان مدرن در حال پرداخت بهای آن و بهره‌بردن از ثمراتش است.

کسی که ابرقدرت‌های دنیا برای کشتنش جایزه گذاشته بودند، مردی عاشق پیشه بود که دل جوانی داشت و منشی پخته و با طمانینه. که «از جوانی هم پخته بود.» روزی که هنوز بیست سال هم نداشته و آمده بوده خواستگاری فریده و پدر فریده راغب به این ازدواج بوده و مادر پرسیده بود:‌ «زیادی جوان نیست موری جان؟» و مرتضای مطهری جواب داده بود: «نه باهاش حرف زدم. عقلش پیره.» و مرتضی خبر وصلت دخترش با پسر آیت‌الله آملی را در نوفل لوشاتو به امام داده و خوشحالی امام را دیده بود که عالم زاده‌ای با عالم زاده‌ای ازدواج کرده.

دهه ۱۳۷۰ مانند هزاران دانشجوی هموطنم، ساکن کوی دانشگاه تهران در محله «امیرآباد» تهران بودم؛ مجموعه‌ای خوابگاهی با تلخ و شیرینی‌های فراوان زندگی دانشجویی که بی شک یکی از ویژگی های برجسته اش، وجود ساختمان دانشجویان خارجی آن بود.

در حافظه تاریخی ایران، تبریز بیش از هر شهر دیگری با واژه «اولین» گره خورده است. از نخستین چاپخانه و مدرسه نو گرفته تا نخستین شهرداری و خیابان سنگ‌فرش‌شده، این شهر همواره در نقش پیشگام تجدد ظاهر شده است، اما همین «پیشگامی» در گذر زمان به نوعی وسوسه تبدیل شده است: وسوسه تکرار افتخار، نه تجربه دوباره آن. 

ترکیب «غلام» در کنار اسامی ائمه، مفهومی بود که آدم‌ها را به روش و منش زندگی آن بزرگان می‌رساند. نمی‌دانم چه شد که به دنبال استحاله بسیاری از مفاهیم فرهنگی، این غلام‌ها به یکباره «امیر» شدند. یعنی «غلامعلی و غلامحسین و غلامرضا» به مرور «امیرعلی و امیرحسین و امیررضا» شدند.

آتش در بازار تاریخی تبریز، اگرچه با حضور به موقع آتش‌نشان‌ها خاموش شد، اما به گفته سخنگوی آتش‌نشانی تبریز، هفت مغازه این مجموعه تاریخی را در بازار گرجی‌ها، طعمه شعله‌های سرکش خود کرد.

در هفته‌ها و ماه‌های اخیر، بار دیگر زمزمه‌هایی از اجرای پروژه‌های عظیم و پرهزینه انتقال آب از منابعی چون خلیج فارس، دریاچه وان یا دریای سیاه به میان آمده است. طرح‌هایی که نه‌تنها از منظر اقتصادی و زیست‌محیطی غیرقابل توجیه‌اند، بلکه عملاً بازتولید همان نگاهی هستند که دریاچه را به این وضعیت کشاند